گمراهى است . حاكم نيشابورى پس از نقل اين حديث چنين مىنويسد : اين حديث ، حَسَن و صحيح است و مشكلى در آن وجود ندارد ؛ چرا كه از راويان اين حديث عبدالرحمان بن عمرو و ثور بن يزيد هستند كه بخارى به آن دو راوى استدلال كرده و اين حديث را در آغاز كتاب « تمسّك به سنّت » آورده است . حاكم مىافزايد : به نظر من بخارى و مسلم گمان كرده‌اند كه جز ثور بن يزيد ، راوى ديگرى به نقل اين حديث از خالد بن معدان نپرداخته است ؛ در حالى كه محمّد بن ابراهيم بن حارث - كه روايات او در صحيح بخارى و مسلم يافت مىشود - اين حديث را از خالد بن معدان ، نقل كرده است . آن گاه حاكم نيشابورى به سند دوم مىپردازد و مىنويسد : 2 . ابوعبداللَّه حسين بن حسن بن ايّوب ، از ابوحاتم محمّد بن ادريس حنظلى ، از عبداللَّه بن يوسف تنيسى ، از ليث از يزيد بن هاد ، از محمّد بن ابراهيم ، از خالد بن معدان ، از عبدالرحمان بن عمرو ، از عرباض بن ساريه - كه از طايفهء بنى سليم و از اهل صفّه است - اين گونه نقل مىكند : روزى رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله پس از خروج از خانه به نزد ما